مرد بی پا.مردی رسید بر سرقله، که پا نداشتشد قهرمان و هیچ، برآن ادعا نداشت.در سنگ های پشت سرش، رنگ سرخ ماندجز دست و ران، برای صعودش عصا نداشت.از صخره ها گذشت و به تن داع لاله داشتجز لاله های له شده در

صافی زدن . صافی زدن به دیده و حلق و دهن بس است بستن دهان نسل نو نعره زن بس است . وقتی که نور، چیره به ظلمت شود، سحر کشتن چراغ خانه ی اهل وطن بس است . باخود برد نسیم، شیمم بهار را کندن زریشه، یاس و گل